4 marca 2014

MAŁA OJCZYZNA: Parafie rzymskokatolickie w gminie Jednorożec cz. 2

Kontynuujemy temat, dzisiaj dwie kolejne parafie, które obejmują swoim zasięgiem miejscowości w gminie Jednorożec. Zapraszam na wpis o parafii w Połoni (obejmuje Połoń i Małowidz) i Skierkowiźnie (obejmuje Kobylaki).


4. (numeracja ciągła w całej serii postów) Parafia pw. Chrystusa Zmartwychwstałego w Połoni

Parafię pw. Zmartwychwstałego Chrystusa w Połoni erygowano 10.04.1994 r., dokonał tego przez biskup łomżyński Juliusz Paetz. Powstała z parafii Chorzele. Przed utworzeniem parafii został ustanowiony dwa lata wcześniej samodzielny ośrodek duszpasterski.

Murowany kościół zbudowano w latach 1983-1989 staraniem ks. Witolda Białego, wykończono za ks. Kazimierza Skowrońskiego oraz ks. Wojciecha Goryszewskiego. Kościoł pobłogosławiono 31.05.1987 r. Konsekrował go 24.09.1989 r. biskup płocki Zygmunt Kamiński.

Murowaną plebanię wybudowano w latach 1967-1971. W 1993 r. staraniem ks. proboszcza Wojciecha Goryszewskiego został zakupiony budynek znajdujący się przy kościele i po przeprowadzonym remoncie adaptowany na plebanię. Do parafii należą: Połoń, Dąbrówka Osieczyzna, Grąd Rycicki, Małowidz, Przysowy oraz Zagaty.


Źródło: Gmina Jednorożec. Przewodnik subiektywny, red. Wojciech Łukaszewski, Jednorożec 2014.
Źródło.
5. Parafia pw. św. Andrzeja Boboli w Skierkowiźnie

Do tej parafii należą miejscowości z gminy Jednorożec o członie nazwy "Kobylaki". Są to: Kobylaki Konopki, Kobylaki Korysze, Kobylaki Czarzaste i Kobylaki Wólka. Wcześniej Kobylaki należały do parafii w Przasnyszu.

Aby dostać się do świątyni parafialnej, wierni mieli do pokonania aż 15 kilometrów w jedną stronę. Powstanie kościoła i parafii to zasługa ks. Kazimierza Gwiazdy, piastującego w latach 30. XX w. obowiązki wikariusza w Przasnyszu. Jeżdżąc po okolicznych wioskach i pokonując nie najlepsze drogi postanowił, aby mniej więcej pośrodku trójkąta, wyznaczonego przez istniejące wówczas na tym terenie parafie (Krzynowłoga Mała, Jednorożec i Przasnysz), wybudować kościół. Idealnym miejscem okazała się Skierkowizna. W oddalonym o 25 kilometrów Janowie zaczęto wówczas budować kościół murowany, tymczasowy obiekt drewniany pod wezwaniem św. Izydora z 1840 r. okazał się już niepotrzebny. Ks. Kazimierz Gwiazda odkupił go od janowskiej parafii w 1936 r., a przez kolejne dwa lata trwały prace nad stawianiem świątyni w Skierkowiźnie. Kościół poświęcił wuj ks. Gwiazdy, dziekan przasnyski ks. Józef Piekut. Samodzielną parafię pw. św. Andrzeja Boboli erygował 6 sierpnia 1938 r. biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski. Dekret wszedł w życie 1 września tego samego roku. Wtedy też włączono do parafii Kobylaki. Po wojnie została zbudowana dwukondygnacyjna drewniano-murowana dzwonnica (1966-1969) i kamienne ogrodzenie. W latach 1966-1997 z inicjatywy ks. Sylwestra Szadkowskiego wnętrze kościoła, ozdobione wieloma gatunkami drewna, zyskało wygląd drewnianej bazyliki. W ostatnich latach zostało odnowione wnętrze kościoła i wymienione umeblowanie.

Kościół ma zupełnie inne proporcje niż większość świątyń mazowieckich. Bryła jest zbudowana na planie wydłużonego prostokąta, znacznie węższe i niższe prezbiterium wydzielone jest wewnątrz, a z bryły od wschodu "wystaje" stosunkowo krótkie i wąskie trójboczne zakończenie prezbiterium, niespotykane we wcześniejszych kościołach budowanych na tym terenie. Po obu stronach prezbiterium wydzielone są dwa pomieszczenia - od północy zakrystia i od południa kruchta boczna - z lożami w górnych kondygnacjach, otwarte ku wnętrzu kościoła. Nad korpusem nawowym i częścią prezbiterium znajduje się wspólny dach dwuspadowy, nad wystającym poza budowlę zakończeniu prezbiterium dach pięciopołaciowy, natomiast nad kruchtą główną daszek dwuspadowy. Wszystkie dachy są pokryte blachą. Nad częścią prezbiterialną góruje czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę nakryta daszkiem cebulastym zakończonym iglicą zwieńczoną krzyżem. Nad drzwiami wejściowymi znajduje się dwuspadowy daszek. Na szczycie fasady kościoła umieszczono zegar. To jedyny taki przypadek wśró mazowieckich kościołów!

Kościół w Skierkowiźnie jest budowlą orientowaną, a więc usytuowaną na osi wschód-zachód, z częścią prezbiterialną skierowaną na wschód. Został on wzniesiony w konstrukcji zrębowej, którą dopiero w późniejszych latach z zewnątrz oszalowano (1970).

Trójnawowe wnętrze zostało rozdzielone na nawy czterema parami ozdobnie fazowanych słupów. Poszczególne części kryte są różnymi rodzajami stropów: nad nawą główną i prezbiterium znajduje się wspólne sklepienie kolebkowe z kasetonami, w końcowej części prezbiterium (wystającej od wschodu poza lico budowli) sklepienie kopulaste. Z kolei w nawach bocznych możemy oglądać stropy kasetonowe. Również ściany wewnątrz świątyni zostały ozdobnie oszalowane różnymi rodzajami drewna. Możemy tu zobaczyć nie tylko sosnę, ale także dęby (pospolity, czarny i burgundzki), jawor, jesion, mahoń, modrzew, orzech włoski, świerk oraz drewno z naszych drzew owocowych (czereśnia, grusza, jabłoń, śliwa). Nagromadzenie tak różnych rodzajów i odcieni drewna sprawia, że jest to niezwykle ciekawy i jednocześnie najbardziej naturalny sposób na ozdobienie wnętrza kościoła. Aby zapobiec odbarwieniu drewna, w oknach od wewnątrz zastosowano specjalny rodzaj szkła (antisol), który pochłania 70 procent promieni ultrafioletowych.

Oprócz Kobylaków, do parafii Skierkowizna należą: Kaki Mroczki, Romany Fuszki, Romany Górskie, Romany Janowięta, Romany Sebory, Skierkowizna, Ulatowo Adamy, Ulatowo Borzuchy, Ulatowo Gać, Ulatowo Niwka, Ulatowo Żyły.

Źrodło.
Źrodło.

Źrodło.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.
Fot. Maria Weronika Kmoch, maj 2015.

Bibliografia:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz