31 marca 2026

Podsumowanie A.D. 2025. Wyjątkowy rok!

Już któryś rok z rzędu nie publikuję podsumowania roku zaraz po jego zakończeniu, a nieco czekam. Czasem, jak w tym roku, nawet kwartał. To pomaga mi z dystansem spojrzeć na to, co za mną, co udało się osiągnąć, a co może wyszło inaczej niż planowałam. Czas podsumować rok 2025. Czy udało mi się zrealizować swoje cele, plany? Czego nauczył mnie miniony rok? Zapraszam do lektury!

Opowieść podzieliłam na kilka płaszczyzn. Zaczynam od prywatnej, a potem przechodzę do zawodowej (regionalnej i szkolnej), wreszcie opowiadam o działalności społecznej.

Zapraszam do lektury. Zachęcam do dzielenia się w komentarzach Waszymi radościami, podsumowaniami, inspiracjami i lekcjami z 2025 r.!

SFERA PRYWATNA
Cieszę się, że sporo czasu spędzałam z ważnymi dla mnie osobami, co było szczególnie cenne, ponieważ od początku roku aż do Wielkanocy byłam na zwolnieniu lekarskim z powodu kleszczowego zapalenia opon mózgowych. Zachorowałam na przełomie września i października 2024 r., ale dopiero po kilku miesiącach poradziłam sobie z epizodem depresyjnym spowodowanym chorobą i niemożnością pracy zawodowej. Musiałam się odnaleźć w nowej sytuacji i początkowo szło jak po grudzie, ale z czasem sobie poradziłam. A gdy się to udało, to i tak bywały trudne momenty, bo, dość powiedzieć, w minionym roku zmarły dwie ważne dla mnie osoby, w tym mój chrzestny. Początkowo nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo mnie jego odejście dotknęło, dopiero z czasem zauważyłam, że byłam w naprawdę słabym stanie. Na szczęście w połowie roku odeszły mi bóle kręgosłupa i głowy, powikłania pochorobowe, czego nawet nie zauważyłam, bo już się do nich przyzwyczaiłam. Przez cały rok ćwiczyłam odpuszczanie i priorytetyzowanie. Potem, po powrocie do szkoły, starałam się nie przesadzić i odnaleźć balans między pracą a odpoczynkiem.

W Warszawie 20 V 2025 r. Fot. Agnieszka Siatkowska-Woźniak

W 2025 r. wolny czas spędzałam:
  • czytając wiele książek, słuchając muzyki (w tym pieśni kurpiowskich, które spisywałam z nagrań do mojego śpiewnika), pielęgnując moje kilkadziesiąt kwiatów w mieszkaniu, robiąc krzyżówki, a rzadziej niż w poprzednim roku kolorując i słuchając podcastów;
  • spędzając czas z rodziną, szczególnie w Jednorożcu (Kurpie Zielone) i Porządziu (Kurpie Białe);
  • oglądając musicale (Bitwa o tron i Czarny Szekspir w Teatrze Syrena; Grease i Hair w Scenie Relax, Wicked w Teatrze Roma) i sztuki teatralne (w Teatrze Muzycznym im. D. Baduszkowej w Gdyni oraz w Zarębach w wykonaniu Teatru Chochół w ramach Festiwalu „Teatralne PoGRAnicze”);
  • chodząc do kina, na koncerty (Tercet Imperial w Klubie Spatiff oraz inne podczas Folkowiska 2025) i na wystawy (muzealne: stała w Muzeum Bursztynu w Gdańsku, stała w Muzeum Emigracji w Gdyni, czasowa Muminki. Drzwi są zawsze otwarte i stała w Muzeum Kinematografii w Łodzi, stała w Muzeum Regionalnym w Pułtusku, stała i czasowe w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie oraz tak samo w Muzeum Etnograficznym w Krakowie, stała i czasowe w Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie oraz stała w Muzeum Lniarstwa im. Filipa de Girarda w Żyrardowie; immersyjne: Frida w Krakowie i Salvador Dali w Warszawie);
  • podróżując bliżej (np. na Kurpie Białe) i dalej (Żyrardów, Podlasie, Trójmiasto, Wrocław, Florencja), próbując nowych smaków i eksperymentując w kuchni;
  • uzupełniając regionalną biblioteczkę (o zeszłorocznych nabytkach przeczytasz tutaj: KLIK).

Z czego w tej sferze jestem najbardziej zadowolona?
Największym osiągnięciem jest zadbanie o zdrowie: zrobiłam badania z programu Moje Zdrowie, zaszczepiłam się, zaczęłam leczenie otyłości, skończyłam długą terapię w nurcie EMDR i wreszcie dostałam diagnozę na spektrum autyzmu. Zaczęłam chodzić na regularne drenaże limfatyczne. Cieszę się, że mogłam podzielić się opowieścią o tym, jak się żyje z podwójną diagnozą (ADHD i spektrum autyzmu = AuDHD) w warszawskim wydaniu „Gazety Wyborczej”: KLIK. Zajęłam się też kompletowaniem stroju kurpiowskiego i w ciągu kilku miesięcy zgromadziłam niemal dwa pełne zestawy, poza tym sama odnowiłam dwie spódnice i samodzielnie zrobiłam czółko! To był rok pierwszych razów (np. robienie kolażu, pobyt w saunie, haft Kurpiów Białych na tiulu, udział w procesji eucharystycznej w Jednorożcu w stroju kurpiowskim).

W Broku 6 VII 2025 r. Fot. Patrycja Zęgota

SFERA ZAWODOWA REGIONALNA
1. Publikacje w druku oraz na blogu, cytowania
  • opracowałam ponad 40 biogramów do II tomu leksykonu Ziemia wyszkowska i Puszcza Biała – „kto był kim” wydanego przez Stowarzyszenie Przyjaciół Wyszkowa, Puszczy Białej i Kamienieckiej;
  • ukazała się trzyczęściowa książka, której jestem współautorką, czyli Kurpie, t. 6 serii Polska Muzyka i Pieśń Ludowa. Źródła i Materiały wydanej przez Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk – oba moje teksty (autorski Kurpie Puszczy Zielonej i Białej. Szkic historyczno-etnograficzny oraz współautorski Biogramy śpiewaków kurpiowskich) opublikowałam na portalu Academia.edu, opracowałam też krótki tekst na temat granic obu regionów jako komentarz do map dołączonych do książki;
  • w pracy zbiorowej W myszynieckim kręgu. Od misji jezuickiej do bazyliki pod red. Marii Przytockiej wydanej przez parafię w Myszyńcu ukazały się moje dwa teksty (o stroju kurpiowskim w tej parafii oraz o tradycjach muzycznych);
  • w publikacji Stu laureatów na pięćdziesięciolecie. Olimpiada Historyczna 1974–2024 umieszczono moje wspomnienia z tego konkursu, którego laureatką byłam 15 lat temu;
  • w Dubnicy Kurpiowskiej, kolonii wsi Wołyńce w powiecie sokólskim, odsłonięto tablicę informacyjną o historii wsi i emigracji Kurpiów oraz Kurpianek, w której przygotowaniu wzięłam udział (zrobiłam pierwszy projekt tablicy, napisałam do niej tekst, wybrałam ikonografię);
  • media powoływały się, przy okazji premiery 2. sezonu serialu 1670, na mój post na FB na temat lokalnych wątków w produkcji;
  • na podstawie treści z mojego bloga (serii wpisów o historii społeczności żydowskiej w Przasnyszu) powstał tekst na tablice informacyjne wystawione na terenie kirkutu w Przasnyszu przez Fundację Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego w Polsce;
  • Radio Eska cytowało informacje z mojego bloga nt. wsi Jednorożec: KLIK;
2. Wykłady, prelekcje, wystąpienia publiczne
A. Regionalne
  • w Wyszkowie wygłosiłam prelekcję o Kurpiach Białych (dla młodzieży licealnej z regionu) podczas XXII Konkursu Recytatorskiego Twórczości Cypriana Kamila Norwida;
  • w Gminnej Bibliotece Publicznej w Czernicach Borowych w ramach projektu „Z Kurpiem za pan brat, poznajemy kurpiowski świat!” dofinansowanego ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministerstwo Edukacji w ramach programu „Nasze tradycje” mówiłam o Kurpiach i pograniczu kurpiowsko-mazowieckim w powiecie przasnyskim dzieciom z klas 7;
  • w Miejscu Aktywności Lokalnej Samogłoska na warszawskich Bielanach na spotkaniu, które współorganizowałam, wygłosiłam krótką prelekcję o Kurpiach Białych i Puszczy Białej;
  • w czasie Festiwalu Na Wzgórzu Nad Rzeką organizowanego w Nowogrodzie przez Fundację Adama Chętnika wygłosiłam referat pt. Kultura duchowa Kurpiów;
  • podczas obchodów Narodowego Święta Niepodległości w Żelaznej Rządowej, które prowadziłam jako konferansjerka, wygłosiłam prelekcję o historii lokalnej;
  • w ramach konferencji zoomowej The Kurpie people. Yesterday, today and tommorow organizowanej przez Polish American Foundation of Connecticut wygłosiłam po angielsku trzy wykłady: Kim są Kurpie?, Kurpiowskie stroje oraz Tradycyjne tańce kurpiowskie;
  • podczas konferencji pod hasłem Trwanie pod obcą władzą – wojna i ludzie. Mazowsze Północno-Wschodnie w okresie zaborów w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce zorganizowanej przez Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe im. Adama Chętnika wygłosiłam referat o ludności kurpiowskiej w powstaniach narodowych w XIX w.;
  • w czasie V Kurpiowskiego Taboru w Siedlisku Zuraśka w Zdunku mówiłam na temat Kurpie czy nie Kurpie? Granice, sąsiedztwo, migracje;
  • byłam konferansjerką podczas Ogólnopolskiego Nadbużańskiego Festiwalu Muzyki, Tańca i Śpiewu Kurpiowskiego w Broku.
B. Wolna wiedza
  • w ramach III edycji realizowanego przez Stowarzyszenie Wikimedia Polska programu Wikiteka opowiedziałam o projekcie Wikipedia na Kurpiowszczyźnie oraz szkolnych wikiprojektach herstorycznych, które realizowałam w poprzednich latach;
  • na konferencji Regionalia – Bibliografia inspirują w Ciechanowie zorganizowanej przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich opowiedziałam o projekcie Wikipedia na Kurpiowszczyźnie;
  • przeprowadziłam szkolenie z edytowania Wikipedii dla osób biorących udział w projekcie Wikipedia na Kurpiowszczyźnie 2025, a stawiających swoje pierwsze kroki w świecie Wikipedii i Wikimedia Commons;
  • w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie na Konferencji Pokazać – Przekazać przeprowadziłam warsztaty z wykładem pt. Wspólnota wiedzy – wolne zasoby.
3. Media
4. Statystyki blogowo-socialowe
Z czego w tej sferze jestem najbardziej zadowolona?
Odkryłam nieznane mi wcześniej i niezwykle ciekawe materiały archiwalne, które powoli opracowuję. Rozwijałam temat wiejskości Warszawy (m.in. planując projekty i współprace z tym związane), zostałam też doceniona przez zaangażowanie w projekty naukowe organizowane przez Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN. Ukazała się książka, nad której przygotowaniem pracowałam kilka lat i dzięki temu mamy najbardziej aktualny, oparty o źródła i opracowania z okresu od XVII do XXI w., opis Kurpi Zielonych i Białych, w którym zapewne po raz pierwszy na równo potraktowano te dwa regiony (a nie, jak zawsze, mnóstwo o Kurpiach Zielonych, a o Białych ledwo co). To dla mnie ważne, bo sama mam korzenie w obu puszczach. Zabierałam publicznie głos, gdy zauważałam błędy, nieścisłości i inne trudności związane z prezentowaniem historii regionalnej albo tradycji w mediach. Zrobiłam kolejną edycję serii Marzec miesiącem kobiet na fanpage'u na FB. Miałam też okresy zastoju i niechęci do tematów regionalnych, ale nie z powodu zmęczenia czy przesytu, a dlatego że – z pełną świadomością to piszę – przeżywałam żałobę po straconym dorobku regionalnym z powodu awarii dysku i komputera na początku roku. Nie wiem, ile czasu zajęłoby odtworzenie wszystkiego, co straciłam, staram się o tym nie myśleć, nie wpaść w pułapkę nadganiania, tylko robić swoje. Zabezpieczyłam się przez dyski zewnętrzne i chmurę, wróciłam do tematów, które podjęłam i tekstów, które chcę odtworzyć, a miałam już dużo napisane. W grudniu,  niejako na podsumowanie i może osłodzenie wyzwań roku 2025, zostałam wyróżniona przez Marszałka Województwa Mazowieckiego Medalem Pamiątkowym „Pro Masovia” za wybitne zasługi oraz całokształt działalności na rzecz województwa mazowieckiego. Odebrałam go w Jednorożcu ubrana w strój kurpiowski, co miało dla mnie duże znaczenie.

Jestem szczególnie zadowolona z następujących i te spośród zeszłorocznych moich publikacji online najbardziej polecam:
Na tle regionalnej biblioteczki, 26 II 2025 r.

SFERA ZAWODOWA SZKOLNA
  • wróciłam do pracy po Wielkanocy;
  • realizowałam zajęcia na poziomie podstawowym: „normalne” oraz modułowe (Trwałość przeszłości, Informacja, Strach, Cywilizacja i Miasto);
  • stawiałam na kompetencje 4K (kreatywność, kooperacja, komunikacja, krytyczne myślenie), korzystałam z materiałów interaktywnych i metod aktywizujących;
  • brałam udział w życiu szkoły (m.in. towarzyszyłam mojej klasie wychowawczej w finale EKO rowerowego na Podlasiu);
  • zaangażowałam się w mentorowanie projektowi badawczemu w klasach II, mentorowałam też dwóm grupom projektowym w III klasie;
  • po raz pierwszy przeprowadziłam szkolny etap Olimpiady Historycznej z Komisją Międzyszkolną, której byłam przewodniczącą;
  • wzięłam udział w polskiej części wymiany polsko-niemieckiej (to już kolejna edycja współpracy z Landfermann Gymnasium z Duisburga w Nadrenii-Północnej Westfalii realizowana dzięki Polsko-Niemieckiej Współpracy Młodzieży);
  • współprowadziłam szkolny fanpage i Instagram.
Z czego w tej sferze jestem najbardziej zadowolona?
Zdecydowałam się na pół etatu w szkole, co, choć odbiło się na portfelu, dało mi spokój i możliwość powrotu do pełni sił po poważnej chorobie. Odzyskałam radość z uczenia, bo nie byłam tak przemęczona jak zazwyczaj, w poprzednich latach pracy.

W Chorzowie w sierpniu 2025 r. Fot. Wioletta Matusiak

DZIAŁALNOŚĆ SPOŁECZNA
1. Śpiew tradycyjny
A. Kurpiowska Wspólnota Pieśni – grupa Kurpianek, które w Warszawie pielęgnują tradycje śpiewacze, rozmawiają, tworzą społeczność, ale też jeżdżą w teren, by zgłębiać dziedzictwo muzyczne regionu. W ramach naszej działalności brałam udział w następujących inicjatywach:
  • spotkania na Jazdowie dwa razy w miesiącu;
  • organizacja i współprowadzenie otwartego spotkania śpiewaczego w Jednorożcu (we współpracy z Gminną Biblioteką Publiczną w Jednorożcu);
  • prowadzenie warsztatu pieśni trampanych podczas potańcówki oraz współprowadzenie otwartego spotkania śpiewaczego dla kobiet z Mistrzynią Weroniką Zyśk z Wolkowych w czasie V Kurpiowskiego Taboru w Siedlisku Zuraśka w Zdunku;
  • współorganizacja i współprowadzenie otwartego spotkania śpiewaczego (nabożeństwo majowe) u dominikanów na Służewie;
  • organizacja i współprowadzenie dwóch otwartych spotkań śpiewaczych towarzyszących wydanej przez IS PAN książce Kurpie (w Warszawie podczas premiery publikacji i w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce).
B. Śpiewu Przyczyna – trio śpiewacze (ja, Magdalena Samsel, Joanna Turek) praktykujące śpiew kurpiowski in crudo i koncertujące. Ja brałam udział w następujących działaniach:
  • podczas Folkowiska 2025 poprowadziłyśmy dwa warsztaty z pieśni trampanych;
  • poprowadziłyśmy otwarte spotkanie śpiewacze podczas rozpoczęcia sezonu w Siedlisku Zuraśka w Zdunku;
  • koncertowałyśmy (spotkanie noworoczne Związku Kurpiów w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce, pastorałkowo w myszynieckiej bazylice na koncercie organizowanym przez Fundację Akademia Źródeł, muzyczno-słowna opowieść o roku obrzędowym na Kurpiach podczas obchodów pięćdziesięciolecia kaplicy kurpiowskiej w Choszczówce, pieśni wielkopostne na Kiermaszu Wielkanocnym w Narodowym Instytucie Kultury i Dziedzictwa Wsi w Warszawie, śpiew podczas Nocy Poezji w Myszyńcu).
D. Inne
  • z kuzynką Agatą Deptułą poprowadziłam serię spotkań edukacyjno-śpiewaczych dla zespołu Brok Folk;
  • współorganizowałam (z Narodowym Instytutem Kultury i Dziedzictwa Wsi w Warszawie) i wzięłam udział w otwartym spotkaniu śpiewaczym poświęconym muzyce Kurpi Białych w Nowej Wsi w gminie Brańszczyk;
  • uczestniczyłam w serii spotkań śpiewaczych z pieśniami kurpiowskimi prowadzonych przez Annę Jakowską;
  • spotkałam się z seniorkami i seniorami w Klubie Senior+ w Jednorożcu (m.in. śpiewaliśmy pieśni weselne w wariantach z Jednorożca);
  • we współpracy z Miejscem Aktywności Lokalnej Samogłoska na Bielanach zorganizowałam otwarte spotkanie śpiewacze poświęcone pieśniom z Puszczy Białej, poprzedzone prelekcją Remigiusza Mazura-Hanaja i moją, a prowadzone przez śpiewaczkę Agatę Harz.
Miniony rok był wyjątkowo intensywny dla KWP, ale nie tylko, dla mnie prywatnie też. Zagłębiałam się w pieśni z Puszczy Białej, rozwijałam umiejętności śpiewacze, zaczęłam dzielić się wiedzą z tego zakresu. A przede wszystkim spędzałam czas z ludźmi, którym w sercach podobnie gra.

2. Organizacje pozarządowe
  • przeprowadziłam jeden wywiad do Jednorożeckiego Archiwum Społecznego;
  • uczestniczyłam w montażu wystawy plenerowej Jednorożec i Stegna w fotografii – z ramienia Stowarzyszenia „Przyjaciele Ziemi Jednorożeckiej” koordynowałam jej odnowienie, podobnie jak odnowienie wystawy Lipa i okolice w fotografii;
  • wzięłam udział w Akademii Archiwistyki Społecznej zorganizowanej w Domu Kultury Kadr na Mokotowie przez Centrum Archiwistyki Społecznej;
  • zrobiłam korekty i redakcję tekstów do 4 numerów „Głosu Gminy Jednorożec” i do kolejnego tomu „Rocznika Przasnyskiego”;
  • wzięłam udział w walnym zebraniu Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie, a podczas zebrania Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego Oddziału Północno-Mazowieckiego w Ciechanowie współdecydowałam o likwidacji oddziału (przeszłam potem do warszawskiego PTL);
  • uczestniczyłam w spotkaniu redakcji nowej odsłony czasopisma „Zeszyty Wyszkowskie”.
3. Stowarzyszenie Wikimedia Polska
  • wzięłam udział w spotkaniach zarządu WMPL i spotkaniach podsumowujących działania naszego zespołu pracowniczego w 2025 r.;
  • współtworzyłam Strategię WMPL na lata 2026–2029;
  • uczestniczyłam w spotkaniu zespołu ds. niematerialnej Warszawy, by podzielić się dobrymi praktykami z projektu Wikipedia na Kurpiowszczyźnie.
4. Wolontariacka działalność wikipedystyczna
  • wzięłam udział w Warszawskim Otwartym Wikispotkaniu;
  • przeprowadziłam szkolenie z edytowania Wikipedii dla zespołu Muzeum Fabryka Wedla w Warszawie;
  • we współpracy z przyjaciółką zrealizowałam projekt (Nie)znane kobiety LO im. Hoffmanowej, w którym byłam dla uczniostwa tej szkoły mentorką, a działaliśmy z okazji 150-lecia placówki;
  • w marcu napisałam 55 i rozbudowałam 36 biogramów w ramach akcji (Nie)znane kobiety Wikipedii 2025;
  • w czasie Wzlotu 2025 zajęłam II miejsce w konkursie Edytujemy o Lublinie (napisałam i rozbudowałam biogramy kobiet związanych z Lublinem);
  • wraz z zespołem Wikimedia Polska przygotowałam i przeprowadziłam projekt Wikipedia na Kurpiowszczyźnie 2025, tym razem tylko w formule online, ale z podsumowaniem na żywo w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej im. C. Norwida w Wyszkowie i wieloma rekordami;
  • w ramach WnK 2025 między 26 sierpnia a 13 listopada napisałam 2 nowe hasła i edytowałam ponad 190 artykułów, a także podzieliłam się ponad 350 zdjęciami (głównie moimi, częściowo archiwalnymi w wolnym dostępie) w Wikimedia Commons, wzbogacając zasoby wolnej wiedzy o treści kurpiowskie;
  • projekt Wikipedia na Kurpiowszczyźnie 2024 został wyróżniony w 6. edycji konkursu Impuls Kultury – Mazowiecka Nagroda Inspiracji Kulturalnej (kategoria: projekt zrealizowany online bądź z wykorzystaniem nowych technologii i form przekazu) – ukazała się publikacja z opisem naszego projektu: KLIK;
  • wzięłam udział w edytonie Kopalnia Wiedzy w Kopalni Guido w Katowicach z okazji dwudziestolecia Stowarzyszenia Wikimedia Polska;
  • w tzw. czywieszu na stronie głównej Wikipedii pojawiło się 11 artykułów, które rozbudowałam, a hasło Anna Wazówna, nad którym spędziłam sporo czasu, zyskało wyróżnienie w postaci odznaki Dobry Artykuł;
  • otrzymałam 6  gwiazdek, czyli wyróżnień-podziękowań za udział w edytonach oraz wsparcie zespołu WMPL;
  • na zaproszenie Macieja Saskowskiego z Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie opowiedziałam na jego zajęciach o Wikipedii, Wikimedia Commons oraz o projekcie Wikipedia na Kurpiowszczyźnie.
Z czego w tej sferze jestem najbardziej zadowolona?
Nie angażuję się już tak bardzo jak w poprzednich latach w organizacjach pozarządowych (oprócz Wikimedia Polska). Nauczyłam się, że nie ma co robić na siłę, ciągnąć innych, jeśli nie czują sprawy, nie są w stanie mi dotrzymać kroku albo chcą mieć w dorobku organizacji działania, ale od robienia się uchylają. Przykro mi, że nie byłam w stanie zaangażować się w działania Fundacji Naukowej Przyjaciół Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego „Klio”, której prezeską mnie obrano, choć chciałam. Za dużo tego wszystkiego... Cieszę się za to z intensyfikacji projektów i pomysłów wokół historii regionalnej i i dziedzictwa Puszczy Białej, że znalazłam osoby, dla których to też jest ważne i możemy działać razem. Choć nie udało się uzyskać dofinansowania na projekt WnK 2025, to pobiliśmy wiele rekordów (zachęcam do lektury podsumowania projektu: KLIK), a przede wszystkim blisko 40 osób nie tylko z Kurpi zaangażowało się w edytowanie Wikipedii i wprowadzanie oraz poprawianie treści o regionie. W 2025 r. wielokrotnie przekonałam się (i nie chodzi o nagrodę dla projektu, choć to miłe być docenioną), że WnK to naprawdę niesamowite działanie, które zaczęło się od myśli, że nie chcę sama robić czegoś, co ważne i co lubię robić, a chcę działać z ludźmi, a teraz inspiruje szeroko i w różnych kręgach, nie tylko w wikiświecie.

W Warszawie 20 VI 2025 r. Fot. Katarzyna Goś-Wilga

Jestem dumna, że w 2025 r. zadbałam o siebie na wielu płaszczyznach, co przełożyło się, mimo różnych trudności, na naprawdę dobry rok. Udało mi się kierować hasłami przewodnimi, które sobie wyznaczyłam (nadzieja, uważność, zdrowie, radość). Chcę nadal świadomie koncentrować się na tym, co mam, i żyć bardziej tu i teraz, bo – chociaż lubię planować – to najbardziej mam wpływ na to, co mnie otacza danego dnia i na siebie samą. Uświadomiłam to sobie, bo przez cały rok codziennie zapisywałam na kartce jedną fajną rzecz, która się wydarzyła. Gdy przeczytałam te wszystkie hasła w sylwestrowy wieczór, zobaczyłam, że mam naprawdę dobre życie. To również zasługa ludzi, których mam wokół siebie, za których jestem bardzo wdzięczna. I oby tak dalej.

Do następnego!
Etykiety: ,

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)